Nagpakain sa Sistema

Papasok kang masigla.

May mga mata, tainga.

May puso, may kaluluwa.

Papasok kang

buhay na buhay ang pandama.

Papasok ka sa kumpanya

na ikaw

ang ikaw.

Indibidwal na nakauunawa,

alam ang mga dapat

ang mga kailangan.

Ang para sa lipunan.

Tatabunan ka ng mga gawain

sa pinapasukan,

sasakalin

ng malalabong patakaran,

bibingihin

ng makasariling mga angal.

Mawawala ka ng panahong

magsuri, magtanong.

At dahan-dahan kang mauupos.

Patuloy kang magpapanhik-

panaog.

Panhik,

panaog.

Panhik,

panaog.

Panaog.

Panaog.

Panaog.

Panaog.

Sa mekanikal mong pagbangon,

isang umaga,

malalaglag ang iyong mga tainga,

gugulong ang iyong mga mata.

Magtatago sa unan

ang iyong kaluluwa.

9/29/16

Lunes

I

Kahapon, ang tangi mong

pahinga. At hayun ka,

nginatngat at nilapa

ng sanlaksang labada.

II

Hibla lamang ang ating

pahinga. At bukas, sa

aligagang kalsada,

mayroon muling g’yera.

III

Mga daliri tayong

mekanikal ang galaw.

At itong hawlang s’yudad,

ang matandang orasan.

IV

Maiksi lamang ang buhay,

‘ka mo. At heto pa tayo,

di masakay. Dinukutan

ng mga kamay ng relo.

9/25/16

Lipat-Bahay

I

Labis ang ating pagod

sa gin’wang paghahakot.

Ngayong gabing malungkot,

bakit di makatulog?

II

Samu’t saring gamit ang

hindi natin makita.

‘Sinama na ba sila

ng mga alaala?

III

Kay lubak nitong bagong

daan. At ayos lamang.

Sapagkat habambuhay,

di na tayi lilisan.

IV

Kay sarap gumising sa

umaga. Sa bahay na

inyo na, koleksiyon

ang laksang alaala.

9/25/16

Pag-uwi

I

Sanlaksa’ng salaysay, sa ‘ting

dinadaanan. Sayang, na

sa durog nating katawan,

larawan lang na daraan.

II

Mabuting Samaritano

rin ang ilang estranghero.

Sa b’yahe natin sa mundo,

marami ring tandang bato.

III

Mahirap lagi’ng magb’yahe

sa lungsod. May lungkot, takot.

Ngunit uuwi may sigla.

Saya ko’ng makita sila.

IV

Minsan, nakamata ang b’wan

sa ‘king pagal na katawan.

Mapanglaw, at umuusal,

“Kaya mo ‘yan, kaya mo ‘yan.”

9/28/16

2:09 AM

Bigla, babaeng kay hirap mapasagot

ang naging tingin ko sa antok.

Niligawan ko na, hinarana,

hindi pa rin ibinibigay

maski ang malabong “sige na.”

Balak ko na ngang dramahan

at pagmakaawaan.

“Please naman, please naman.”

Hindi ko na tuloy napigilan,

naitanong ko minsan:

“Ano ba ang problema?”

Kumunot ang noo niya,

parang siya pa ang takang-taka.

“Panay kasi ang isip mo sa kanya.”

Mountaineering

Ipinagkakatiwala natin,

ipinakikipagsapalaran, isinusugal

ang ating mga Linggo,

ang nag-iisang araw sa ating isang linggo

na malaya tayo,

na maaari tayong lumipad,

na nagiging buo ang ating pagiging ako.

Iniiwan natin ang lungsod,

inaakyat, sinusukat, sinusubok

ang tarik, salimuot ng mga bundok.

Sapagkat naluluha tayo, nasusuka

sa sulasok ng usok.

Natutulig sa atungal ng mga tambutso’t*

mararahas na balita.

Nanlulumo sa matinding lagim

ng mga kahirapa’t pagmamalupit.

Kaya kahit mukhang wala nang lakas,

kahit mukhang nanghihina’t napapagal

ang ating mga pakpak,

lagi pa rin tayong naglalakbay.

Kinakaya ang tarik

at ang bigat ng mga dalahin—

at putik, sakaling dumating

ang ulang mabango at malinis.

Tinatawanan natin ang mga pagkakadulas,

at alam nating tumatatag

ang ating pagkakaibigan.

Sa pagsasabi ng “Ingat,” sa mga pag-alalay.

Hindi tayo nalulula kung nasa tuktok na tayo.

Dito natin lalong pinaniniwalaang

may nakahihigit sa atin,

tahimik, walang sawang nagmamasid.

Bubusugin natin ang ating mga mata

mga pandama, at kaluluwa

sa rikit, bango, himig

ng payapa’t lungtiang paligid.

At kinabukasan, Lunes, pagkatapos ng lahat

babalikan natin ang ating mga naiwan.

Matatag na naman

ang puso’t mga laman.

At gaya ng bundok na hindi natitinag,

hindi tayo kakayaning bugbugin

ng halimaw na siyudad.

*pasintabi sa maikling kuwentong “Si Anto” ni Rogelio L. Ordoñez, na siyang pinagmulan ng linyang “atungal ng tambutso.”

Sinulid

Sinulid ka na lang kung sumagi

sa aking isip,

madaling hawiin,

mabilis mapatid.

Nadapa ako kaninang madilim-dilim.

Nakapulupot na pala

ang mga alaala mo sa akin.