“Mensahe” ni Charles Bukowski

Nakaupo ako rito

nang kung ilang oras na,

nagmamakinilya, at umiinom

ng alak.

Akala ko

mag-isa lang ako.

nakasara ang bintana

at pinto.

ngayon, isang matabang langaw

panget at itim

ang umupo sa gilid

ng aking baso.

saan ito

nagmula?

napakatahimik, walang kagalaw-galaw?

ganoon marahil ang nagaganap

kapiling

ang kamatayan.

“Sa Itim na Lawa” ni Mary Oliver

Sa Itim na Lawa, payapa na

ang ginambalang tubig

makalipas ang maulang gabi.

Sumalok ng tubig ang nagsatasa kong mga kamay. Uminom ako

nang matagal.  Lasang

bato, mga dahon, apoy. Malamig itong

nahulog sa katawan ko, ginigising ang mga buto. Narinig ko sila

sa kailaliman ko, nagsasabi

ano itong magandang

nangyari?

“Ulan” ni Rebecca Leonard

Ulan

Matiwasay, payapa, masaya

Ulan

Malungkot, kirot, karahasan

Ulan

Pag-iyak, sakit, muhi

Ulan

Pananatili

Ulan

Paglisan

ULAN, Ulan, ulan…

“Kaluguran” ni Otto Rene Castillo

Ang pinakamagandang bagay

para sa mga lumaban nang buong buhay

ay makarating sa hangganan at sabihin;

naniniwala kami sa masa at sa buhay

at ang buhay at masa

di kami pinabayaan kailanman.

Sa ganito lamang nagiging lalaki ang mga lalaki,

nagiging babae ang mga babae,

araw-gabing nakikipaglaban

para sa buhay at sa masa.

At sa pagsapit nito sa katapusan

binubuksan ng masa ang pinakamalalalim nilang ilog

at lumulusong sa mga ‘yon nang habang-buhay.

Kaya’t nagiging malayong apoy sila, buhay,

nililikha ang puso ng halimbawa.

Ang pinakamagandang bagay

para sa mga lumaban nang buong buhay

ay makarating sa hangganan at sabihin;

naniniwala kami sa masa at sa buhay

at ang buhay at masa

di kami pinabayaan kailanman.

“Sabihin Mo sa Akin, Hubad Ba ang Rosas?” ni Pablo Neruda

Sabihin mo sa akin, hubad ba ang rosas

O ‘yon lang ang tangi niyang kasuotan?

Bakit ikinukubli ng mga puno

Ang kariktan ng kanilang mga ugat?

Sino’ng nakaririnig sa mga pagsisisi

Ng ninanakaw na kotse?

May mas malungkot pa ba sa buong sanlibutan

Sa tren sa gitna ng ulanan?

“Mga Batang Makata” ni Nicanor Parra

Isulat mo ang iyong ibig

Sa anumang estilong iyong nais

Masyado nang maraming dugong tumagas sa tulay

Upang patuloy na maniwalang

Iisa lamang ang tamang daan.

Sa panulaan kahit ano’y pinahihintulutan.

At sa tanging kalagayang ito, siyempre,

Kailangan mong pagyamanin ang blangkol papel.

“Iniibig Kita” ni Nazim Hikmet

Iniibig kita

tulad ng pagsasawsaw ng tinapay sa asin saka kakainin

Tulad ng pagbangon kung gabi nang may mataas na lagnat

at pag-inom ng tubig, na babasa sa aking bibig

Tulad ng pag-aalis ng balot ng mabigat na kahong iniabot ng kartero

nang walang palatandaan kung ano ito

kinukutuban, masaya, nagdududa

Iniibig kita

tulad ng paglipad sa ibabaw ng dagat nang nakaeroplano sa unang pagkakataon

Tulad ng may kung anong gumalaw sa aking kalooban

nang unti-unting magdilim sa Istanbul

Iniibig kita

Tulad ng pagpapasalamat sa Diyos na tayo’y nabubuhay.

“Ang Hayop” ni Manuel Bandeira

Kahapon, may nakita akong hayop

Sa maruming pasilyo

Naghahanap ng pagkain sa basurahan

Nang may makitang kung ano

Di nito iyon sinuri ni inamoy

Nilunok lang nang buong katakawan

Ang hayop ay hindi isang aso

O isang pusa

O isang daga

Ang hayop, Panginoon ko, ay isang tao!

“At ang Buwan at ang mga Bituin at ang Sanlibutan” ni Charles Bukowski

Mahahabang paglalakad sa gabi—

ang mga ito ang maganda sa kaluluwa:

sumisilip sa mga bintana

pinanonood ang pagod na mga may-bahay

na sinusubukang labanan

ang lasenggero nilang kabiyak.

“Katiyakan” ni Roque Dalton

Matapos ang dalawang oras na pagpapahirap, binuhusan ng Apache at ng dalawa pang pulis ng isang baldeng tubig ang bilanggo para gisingin ito, saka sinabing: “Inutusan kami ni Colonel na sabihin sa‘yong binibigyan ka ng pagkakataong iligtas ang sarili mo. Kung mahuhulaan mo kung sino sa amin ang may isang kristal na mata, hindi ka na pahihirapan.” Pagkatapos magpalipat-lipat ng tingin sa mga mukha ng mga magpaparusa sa kanya, itinuro ng bilanggo ang isa sa kanila. “S’ya. Kristal ang kanang mata n’ya.”

At sinabi ng namanghang pulis, “Ligtas ka na! Ngunit pa’no mo nahulaan? Nagkamali’ng lahat ng kasama mo dahil ang mata ay pang-Amerikano, kaya napakahirap n’on.” “Napakasimple,” sabi ng bilanggo, nararamdamang hihimatayin na naman siya, “’yon ang kaisa-isang matang tumingin sa akin nang walang muhi.”

Siyempre, ipinagpatuloy pa rin nila ang pagpapahirap sa kanya.

“May Nakilala Akong Isang Henyo” ni Charles Bukowski

May nakilala ako sa treng isang henyo

ngayon

mga 6 na taong gulang,

umupo sa siya tabi ko

at habang mabilis na lumulusong sa baybayin

ang tren

nakarating kami sa karagatan

at tumingin siya sa akin

saka sinabi,

hindi maganda.