Kalsada

Isang Dosenang Haiku

1

Ngumisi’ng dilim—

nanlisik, mga mata

ng avenida.

2

Nagmamadali.

Mga ilaw sa enleks

ay Halley’s comet.

3

Nagsuka’ng lasing

sa poste, nagulantang

bahay ng langgam.

4

Tambol ng dibdib…

huminga ka’t… nanghablot…

silver na k’wintas.

5

Bida’y dumating,

matutulis na tsismis,

naging pagbati.

6

Ula’y bumuhos,

namuti ang kalsada,

kotse’y natakot.

7

Mata ng barker,

biglang kumislap, nang may

dyip na dumungaw.

8

Ngumiti’ng dilim.

Papauwing dalaga,

niyakap ang bag.

9

Tulalang kuting,

Kumaripas. Dumaa’y

‘sang dagang kanal.

10

Batang madungis,

sumayaw sa kalsada.

Tugtog, busina.

11

Nilagyan ng tres.

Hubad-barong gusgusin,

tulala pa rin.

12

Damo sa enleks,

kumakaway sa mga

bus na paalis.

Paglalakbay sa Siyudad

1

Nagpula’ng ilaw,

nagugutom na tsuper,

muling naghikab.

2

S’ya ay lumipad.

Ngunit treng walang laman,

dumiretso lang.

3

Gutom na’t pagod,

napasandal, nalanghap,

usok ng lungsod.

4

Sales leyding hapo,

wala uling masakyan.

Tayo na naman.

5

Hay! Naupo nga,

sa sobra namang sikip,

di rin maidlip.

6

Himbing nang tulog…

namreno bigla ang bus…

ginulat nang untog.

7

Dami nang pera,

rumagasang busina,

napapikit s’ya.

8

Tsabi’ng babae.

Nakaupong lalaki,

daling pumikit.

9

‘Sang linggo na lang,

mae-endo na, sa bus,

di na nagbayad.

10

Himbing na himbing,

nang magising, lampas

na sa babaan.

11

Tayo na naman.

Kaya di nakonsens’yang

di na magbayad.

12

Nagtatawanan,

ang init na’t siksikan,

di namalayan.

Sa Dilim

Luha’y mapait,

at mas dama ang sakit

sa ‘yong pagpikit.